یکشنبه, 27 آبان 1397 ساعت 15:23

پاسخ‌های کوتاه به شبهات غدیر

مخالفین شیعه از گذشته تا کنون به طرح و القای شبهات اعتقادی متعدد مشغولند و حال آنکه بسیاری از شبهات آنها حرف نو و تازه‌ای نبوده بلکه با دقت در آنها می‌توان فهمید که سخن همان است که بارها پاسخ داده شده و تنها رنگ و لعاب و نحوه بیان و کیفیت استدلال بدان تغییر کرده است. در ادامه به برخی از این شبهات و پاسخ اجمالی آنها از زبان محقق توانا حضرت آیت الله نجم الدین طبسی خواهیم پرداخت.
1- مخالفت با غدیر، مخالفتی بی سابقه در طول تاریخ است، عده ای این چنین می گویند که پیامبر گرامی اسلام(صلّی الله عليه و آله و سلّم) وصیت خلافت نکرده و هرچه در این زمینه گفتند داستان بوده است. ابن کثیر هشتصد سال قبل در کتاب خویش شبهه‌ای نقل کرده و امروزه نیز در شبکه های ماهواره ای همین شبهه را طرح می کنند و می گویند معقول نیست ۱۲۰ هزار صحابه و کسانی که در جنگ ها جان نثاری کردند بیایند، خیانت کنند و با حرف پیامبر (صلّی الله عليه و آله و سلّم) مخالفت کنند
حال سؤال ما این است که مگر مخالفت صحابه با پیامبر گرامی اسلام (صلّی الله عليه و آله و سلّم)  تازگی دارد؟! خیر بلکه در تاریخ سابقه نیز دارد مثلا در جریان حدیبیه پیامبر گرامی اسلام(صلّی الله عليه و آله و سلّم) به اصحابشان فرمودند: من از احرام بیرون می آیم شما هم بیرون بیایید اما برخی صحابه مخالفت کرده و نه تنها از احرام بیرون نیامدند بلکه تعابیر زشتی به پیامبر(صلّی الله عليه و آله و سلّم) نسبت دادند.
هرجا جریان نفاقی بود، حضرت علی(علیه السلام) با آن مخالفت می کردند؛ به همین سبب طبیعی است برخی ها با ایشان مخالفت کنند، این مخالفت ها تازگی نداشته و در زمان حیات پیامبر گرامی اسلام(صلّی الله عليه و آله و سلّم) با ایشان و با حضرت علی(علیه السلام) مخالفت های زیادی شده چه برسد به پس از رحلت رسول گرامی اسلام(صلّی الله عليه و آله و سلّم).
2- آیا در مخالفت با غدیر ۱۲۰ هزار صحابه شریک بودند؟
در شبهه دیگری، عده ای این چنین می گویند که آیا در مخالفت با غدیر ۱۲۰ هزار صحابه شریک بودند و یا آیا در مدینه هنگام رحلت پیامبر(صلّی الله عليه و آله و سلّم) همان ۱۲۰ هزارتایی که در غدیر بودند آنجا بودند، در اینجا پاسخ منفی است چرا که خیلی ها متفرق شدند و در آن زمان جمعیت مدینه به ۵ هزار نفر می رسید. مدینه زمان پیامبر(صلّی الله عليه و آله و سلّم) همین مسجد النبی فعلی با توسعه آن است و مسجد النبی فعلی، کل مدینه بود که همه مسلمین آنجا نبودند، بلکه عده ای بودند و مخالفت با ثقیفه هم شد و آن طور که برخی ها می گوید مخالفین ۷۰۰ نفر بودند
3- اگر علی بن ابی طالب(علیه السلام) خلیفه از جانب خداوند بود، پس چرا با فلانی (خلیفه اول) بیعت کرد؟
چه کسی گفته که حضرت علی(علیه السلام) با فلانی بیعت کرده؟ مرحوم سید مرتضی و همچنین استادش شیخ مفید و سایر محققین در طول تاریخ قول به عدم بیعت را پذیرفته اند
4- چرا آیه صریحی در قرآن راجع به امامت وجود ندارد؟
مگر بناست همه چیز را قرآن بیان کند؟ در این صورت نقش پیامبر(صلّی الله عليه و آله و سلّم) چیست؟ فرض کنید آیه صریح و محکم نیامده باشد آیا پیامبر اکرم(صلّی الله عليه و آله و سلّم) قولش محکم نیست؟ در حقیقت از روز اول پیامبر در مجالس و محافل مختلف به این تصریح داشتند؛ آیا این کفایت نمی کند؟ حال شما دلیل بیاورید که امامت باید فقط از طریق قرآن باشد.
5- چرا پیامبر علی بن ابی طالب(علیه السلام) را مسئول خوابیدن در بستر خود کردند؟
اگر آن حضرت امیر مومنان(علیه السلام) را نگه داشتند بدین سبب بود که این ماموریت جز از عهده امیر مومنان(علیه السلام) بر نمی آمد؛ همچنین پیامبر گرامی اسلام(صلّی الله عليه و آله و سلّم) در زمان خود نقل کردند که خلافت بعد از من ۳۰ سال است، یعنی ۳۰ سال شروعش با این فرد و پایانش نیز با او است.